Dag ma,

Mijn appartementje wordt geschilderd door de lange, Tsjechische man die ook bij mij poetst. Petter is een Pietje precies, dus dat komt wel goed. Vandaag heb ik ook vinyl uitgezocht. Lijkt me betere kwaliteit dan wat er lag. We leggen het over het oude vinyl heen, omdat dat ooit strak is gelegd door je stiefzoon Peter. We hoeven het alleen maar goed schoon te maken. Het is ook makkelijk bij het schilderen, een drupje meer of minder op de oude vloer maakt niet uit.

Langzamerhand begin ik te begrijpen dat er meer aan de hand is dan dat ik als kind ben voorgetrokken. Charléne en Charles Vlug, alias Robert zijn al een levenlang gebeten op mij. Vandaar dat Charlene zich probeerde in te slijmen bij Bert en zijn vriendin ten koste van mij. Het is uit pure jaloezie, omdat ik een andere vader had dan zij. Charles heeft er vaak blijk van gegeven dat ‘alle aandacht naar mij ging.’ Over Carine beklaagde hij zich nooit, terwijl zij degene was die manipuleerde waar ze maar kon en jou de laatste jaren van je leven in gijzeling had genomen met haar honden, zichzelf en haar angsten.

Afgunst
Begrijp niet dat ik nu pas inzie dat onderlinge afgunst één van de hoofdgasten bij ons aan tafel was, naast ruzie en angst. Voor mij is nu ook helder waarom Charles geen gewetenswroeging heeft over het niet-delen van de erfenis. Het is de ultieme manier om Carine, Cherléne en mij te straffen voor het hem aangedane leed. Hij is immers een rancuneus kind van Theo. Het is een vergissing te denken dat hij tot rede te brengen zou zijn. Argumenten tellen niet en ook jouw laatste wens doet er niet toe. Het enige wat nog zou kunnen werken, is een zwaar drukmiddel. Zien of dit weblog krachtig genoeg is.

Onmisbaar
Was voor het eerst in bijna een jaar bij Carine aan de deur. Ik dacht haar eens te vragen hoe het gaat sinds jouw dood. Ze was er niet, maar ‘het hondje’ wel, zoals jij het aanduidde. Nu jij er niet meer mee kunt worden opgezadeld, kan het ineens wel alleen thuis blijven. Ze heeft in elk geval het gevoel gegeven dat je onmisbaar was. Alleen al de kop van het bijtertje dat kwam blaffen aan het raam wekte mijn woede op, ma.

Lichtpunt
Ik zie je steeds vaker voor me: hoe kwetsbaar en klein je was geworden door artrose, botontkalking en waarschijnlijk sluimerende kanker. Met je parelgrijze haar, je paardenstaarten, je lange T-shirts met melige opdruk en de enige constante die ik me een leven lang herinner: je rood gestifte lippen. De maanden zijn in een zucht voorbij gegaan en ik weet niet of het ooit nog beter gaat. Ik heb al vaker opgeschreven dat er feitelijk niets verbeterd is; ik geen perspectief zie en dat aan je schrijven mijn enige houvast is. Ik huil minder vaak en de buien worden korter. Zo je wilt, is dat een lichtpunt. En dan is het nu nog mooi nazomerweer.

Tot later,

Tuur

PS: Na veertien maanden ben je nog steeds het enige onderwerp van mijn gedachten. De enige mens die echt van mij hield, is dood; zo voelt dat. En nu is er niets meer om voor te leven. Dat gevoel is niet veranderd, hoewel ik allerlei nieuwe dingen ben gaan doen. Ze hebben niet meer betekenis voor me dan louter tijdverdrijf. Dat bekort mijn piekerende leven.