Lieve mam,
Gisteren was ik bij de Jumbo en terwijl ik afrekende, stond aan het einde van de kassaband een oudere vrouw te snikken. Ze was misschien maar tien jaar ouder dan ik en bleek niet meer te weten hoe ze elektronisch moest afrekenen. Beginnende of misschien wel gevorderde dementie.
Ik moest aan je zus Loes denken, die ook begon te dementeren toen ze even in de zeventig was. Bij haar viel het op toen ze op een dag de auto niet meer kon vinden. Ik dacht ook aan Bert voor wie ik gezorgd heb en die zo’n wreed einde had door verdroging en nalatige zorg. Ik hoopte dat deze vrouw zoveel lijden bespaard zou blijven.
Reizen op krediet
Dat heb jij gelukkig niet hoeven meemaken. Met de jaren werd je wel steeds kwetsbaarder. In je laatste twee jaar hebben we je gevraagd om niet meer te pinnen, maar gewoon cashgeld mee te nemen bij het boodschappen doen. Meestal pinde Carine dat dan voor jou, omdat ze toch al over je portemonnee beschikte. Je klaagde er niet over, dus denk ik dat je er vrede mee had. Je gestudeerde kleindochter zorgde ervoor dat je op krediet met de trein kon, zodat je abonnement niet aan een automaat hoefde te worden opgeladen. Volgens mij heb je er nauwelijks meer gebruik van gemaakt.
Veiligheid
Zo probeerden we je veiligheid onderweg te vergroten en waren we ons af en toe bewust van je broze gezondheid na je tachtigste met artrose, een baarmoederverzakking en waarschijnlijk sluimerende kanker, loerend op een geschikt moment voor de aanval.
Ongelukje
Een dag later zag ik een fietser over het hoofd, terwijl ik vanuit een zijstraat de Gansstraat opreed.
Ze week nog uit, maar raakte mijn voorwiel toch en viel: horloge stuk, bril stuk. Dat wordt een zaak voor de WA-verzekering. Gelukkig heb ik al 35 jaar niets meer gedeclareerd. Dit is mijn eerste fietsongeluk met schade die ikzelf heb veroorzaakt. Vanaf nu ben ik weer een flinke tijd scherp bij het om me heenkijken. De vrouw jammerde nogal, terwijl ze hoogstens een paar schrammen kan hebben opgelopen. Moet je mij hebben die zo vaak gevallen is. Ik piepte nog niet toen ik een paar tenen, een vinger of mijn hele hand brak. Ze zal wel geschrokken zijn; ze had net een naaste bezocht in het ziekenhuis die ernstig ziek was, begreep ik, dus dat zal extra reden zijn geweest voor emoties. Ik stond erbij en ik keek ernaar, heb haar mijn visitekaartje gegeven, blij dat het redelijk goed was afgelopen. Volgende keer maakt zij een fout en niet ik. Ik haalde nog net mijn schouders niet op, mam. Het betekent niks meer dan een hoop rompslomp en ongevraagd ongemak aan haar kant. Ze is er goed afgekomen en ik ook. Zo lakoniek ben ik: er is feitelijk niets ernstigs gebeurd, juist omdat ik onoverzichtelijke situaties altijd heel voorzichtig rijd. Ik ken mijn beperkingen, maar een foutje is snel gemaakt. Wie weet zet het haar aan een fietshelm te gaan dragen. Dan was haar bril waarschijnlijk nog heel geweest.
Robert jarig
31 mei is je jongste zoon jarig. Voor zover ik weet was dat het laatste telefoontje dat je pleegde. Op mijn verjaardag probeerde je het tevergeefs. Door ons op verjaardagen te vragen elkaar tenminste te bellen en te feliciteren, probeerde je je kinderen een klein beetje met elkaar verbonden te houden, ondanks alles. Vergeefs, mam. We zien of spreken elkaar niet meer. Bij Carine heb ik gisteren alle verjaarskaarten die ze me stuurde, voorzien van kindertekeningen, door de brievenbus gegooid. Omdat ik de moeite waardeerde, heb ik ze teruggegeven in plaats van weggegooid. Alleen jij blijft bij me.
Tot later,
Tuur
PS: Het is nog steeds een prachtig, zonnig voorjaar en dat maakt het leven zonder jou iets draaglijker. Over anderhalve week ben ik jarig en word ik 64. Tweeënhalve week later gedenk ik de eerste verjaardag van je sterven. Haast te luguber om waar te zijn, maar het is zo.