Lieve mam,

Vandaag is het dodenherdenking. Ik doe veel nieuwe dingen, dus stond ik stil bij het namenmonuent bij station Maliebaan. Er was geen officile herdenking, maar er waren al wel bloemen gelegd en er ongeveer tien mensen gaven acte de présence. Het was een verstild samenzijn.

Des te vreemder dat in de achtergrond het verkeer gewoon doorging. Dat voelde net als bij jouw dood. Ter ere van jou werd de klok bij de hospice kort geluid, maar de zon bleef schijnen en buiten ging het leven gewoon door. Alsof jouw bestaan geen betekenis had gehad, net als bij deze mensen Veel mensen zullen wel met dezelfde emoties worstelen.

Auschwitz
Op het namenbord van afgevoerde joden, Roma en Cinti staan zeker duizend namen. Vooral dat er zoveel jonge mensen bij waren, maakte indruk op mij. Er zat ook een jongen die ik hoorde huilen. Ik heb hem sterkte gewenst. Je familinaam zal maar op het bord staan, zodat je weet dat je overgrootvader in Auschwitz vergast is. Ik ken helemaal geen joden, maar voortaan ga ik elk jaar, bij leven en welzijn. Het is belangrijker dan ooit vind ik. Er is nog steeds oorlog in Ukraine en nu ook in Libanon en Iran. Israel en de VS maken gemene zaak en daar worden ook de Europese joden op aangekeken. Ze kunnen er niets aan doen, maar vandaag is wel het monument op de Dam beklad.

Gedronken
Gisteren voor mijn doen veel gedronken deze week, of eigenlijk veel gedronken. Het deed me goed om de teugels te laten vieren na tien maanden van matigheid en afvallen. Als ik nu nog onder mijn streefgewicht van 42 kilo wil blijven, zal ik af en toe een vastendag moeten inlassen.

Koppelingswerkzaamheden
Was bij mijn vriendin Nicole in Amsterdam. Zij zegt jou wel eens ontmoet te hebben, maar dat je al weer was weggefietst voor ze zich kon voorstellen. De wereldvreemde eigenheimer die je was ten voeten uit. Heb Nicole ook gevraagd of ze misschien een vrije, erudiete vriendin in de aanbieding heeft. Ik heb duidelijk gemaakt dat de liefde de enige reden is waarom ik nog wil leven. Ik hoop dat ze wat koppelingswerkzaamheden wil doen.

Tot later,

Tuur

PS: Het tweede deel van deze brief heb ik helemaal geschreven in een schommelende intercity vanuit Amsterdam. Dat ik er nog een halfbroertje heb wonen, is niet in me opgekomen. Uit het oog uit het hart, gelukkig.