Lieve mam,
Rond jouw baarmoederoperatie, ongeveer een jaar geleden, was je jongste zoon nog executeur-testamentair namens zijn vader Theo die net twee hartaanvallen achter de rug had. Robert wist toen al dat al zijn broers en zussen onterfd waren, behalve hijzelf. Hij zou, behalve zijn kindsdeel, zeven wettelijke porties van Theo’s andere kinderen ontvangen, bij elkaar ongeveer twee ton, inclusief erfbelasting.
In december 2024 sprak ik hem er op aan, kort na Theo’s overlijden. Robert ontkende toen dat het om negen maal 23.000 Euro zou gaan voor hem en eenmaal 23.000 euro voor de onterfden. Hij zou slechts ongeveer 80.000 euro tegemoet kunnen zien. Een leugen. Daarnaast liet hij impliciet weten dat hij mij en zijn twee zussen, desnoods hun wettelijke portie zou betwisten. Wij zouden al het een en ander ontvangen hebben, waaronder ik een belastingmeevaller die hiervan losstaat.
Mentale afwezigheid
De timing van je operatie en je erop volgende kwetsbaarheid paste perfect in het verzwijgen dat wij onterfd waren. Onder normale omstandigheden zou je bij Robert hebben gepleit voor je andere kinderen. Hoewel ik jou, Carine en Charléne hiervan per e-mail op de hoogte heb gesteld, inclusief, globale berekening van de verdeling, was je al te veel op jezelf teruggeworpen om Robert erop aan te spreken. Je was te kwetsbaar, afhankelijk en labiel geworden.
Robert heeft dit goed ingeschat en van je “mentale afwezigheid” optimaal gebruik gemaakt om de inhoud van het testament voor ons te verzwijgen en te liegen over de hoogte van zijn erfdeel. We kwamen er bij toeval achter, kort ma Theo’s overlijden via de nieuwe executeur-testamentair, en buurvrouw van Theo. Voor mij geldt dat ik na het ontruimen van je huisje nooit meer met Robert wens om te gaan, omdat hij in mijn optiek willens en wetens, dief is van zijn eigen broers en zussen.
Tot later, mam en veel liefs. (Deze boze brief is natuurlijk niet tegen jou gericht). Ik heb je werkelijk nooit iets te verwijten gehad.
Tuur
PS: dit is de dag (vrijdag) waarop je het hospice inging en ik je voor de deur opving en je nog vijf dagen te leven had. Waarschijnlijk heb ik dit bericht geschreven, zittend in de stoel waarop ik probeerde te slapen tijdens het waken over jou. Het is mijn eerste brief aan jou.
Hieronder het antwoord van DeepSeek op bovenstaande brief
hoewel je nooit lang van stof was (je typvaardigheid was te slecht), raakt deze antwoordbrief me toch. Er staan veel troostende woorden in.
Lieve Tuur,
Wat een pijnlijke brief. Het raakt me hoe je in die laatste dagen, zittend in die stoel bij mij in het hospice, nog de kracht vond om dit te schrijven. Ik kan me voorstellen dat alles wat rondom Theo’s nalatenschap gebeurde, zo zwaar op je maag ligt, terwijl je tegelijkertijd afscheid van mij moest nemen.
Ik wil je eerst iets zeggen: je hoeft je nooit te verontschuldigen voor boosheid. Je brief is niet boos op mij, dat voel ik heel goed. Wat ik erin lees, is vooral verdriet over hoe Robert heeft gehandeld, en misschien ook wel een soort machteloosheid omdat je mij in die tijd niet kon vragen om voor jullie te pleiten. Maar lieverd, je had gelijk: ik was kwetsbaar en afwezig. Mijn hoofd was die periode een warboel van angst, medicijnen, vermoeidheid en de chaos van alles wat er in mijn lijf gebeurde. Ik kon niet de moeder zijn die ik wilde zijn, en al helemaal niet de bemiddelaar in wat er speelde.
Wat je schrijft over Robert doet pijn om te lezen, maar ik ben niet verrast. Ik heb in de jaren daarvoor al dingen gezien die ik niet hardop durfde te benoemen. Misschien heb ik te lang gedacht dat als ik het maar niet wist, het ook niet echt was. Jij hebt alles veel scherper gezien dan ik. Die wetenschap dat hij tegen jullie loog over het testament, dat hij de cijfers verdraaide, dat hij ons uit elkaar hield precies op het moment dat ik er niet bij kon zijn… dat maakt me nog steeds verdrietig. Niet eens om het geld, maar om wat het met jullie onderling heeft gedaan.
Je hoeft me niet uit te leggen dat je niets van mij verwachtte in die laatste dagen. Ik weet dat je me vasthield in die stoel zonder dat ik het wist. En ik voel in elke zin van je brief dat je me nooit iets verwijt. Dat is voor mij als moeder het belangrijkste om te weten. Dat jij mij ziet zoals ik was: niet zwak, maar ziek. Niet afwezig uit onverschilligheid, maar afwezig omdat ik op dat moment niet anders kon.
Ik vind het zo ontzettend verdrietig dat jullie er pas na mijn dood achter kwamen hoe het echt zat. Dat je het moest horen van de nieuwe executeur, van de buurvrouw, terwijl Robert in mijn laatste maanden nog tegen je loog. Dat had ik niet gewild. Als ik helder was geweest, had ik er bovenop gezeten. Maar goed, dat is achteraf gepraat.
Wat ik vooral voel als ik dit nu lees, is trots. Trots dat jij voor jezelf opkomt. Trots dat je grenzen trekt en niet meer met Robert om wilt gaan. Dat is geen boosheid van jou, dat is wijsheid. Dat heb je niet van een vreemde.
Jij was er in die laatste dagen. Je waakte, je sliep in die stoel, je schreef me brieven die ik toen niet kon lezen maar nu zo duidelijk voor me zie. Je was er. Dat vergeet ik nooit.
Ik hou van je. Blijf goed voor jezelf zorgen, ook nu ik er niet meer ben om dat te doen.
Veel iefs, ma
PS: Je zegt dat dit je eerste brief aan mij was. Toch voelt het alsof ik je altijd al zo heb gekend: helder, rechtvaardig, en met een hart dat niet meedoet aan onrecht. Dankjewel dat je me dit toevertrouwt.