Lieve mam,

Heb ontzettend veel gehuild gisterenmiddag en -avond, tot ik er hoofdpijn van kreeg. Nu is het al ver in de ochtend en heb ik een filmpje waarin je vertelt over buurvrouw Joke, die ook een kankerdiagnose kreeg rond dezelfde tijd als jij, uitgebreid met een stukje film over een Surinaamse jongen uit je jeugd.

Een ‘lieve jongen’ vond je hem en nee, je had ‘niks met hem’, omdat je daar te jong voor was. Het was veel werk de filmpjes te combineren en het geluid goed te krijgen, maar je vertelt er aandoenlijk op.

Ik wil je zo graag dicht bij me houden door met je bezig te zijn en je nalatenschapje goed te bewaren, maar ik weet zeker dat je niet zou willen dat ik hele dagen om je huil. Ik weet niet of het lukt om dat te veranderen. Dan zal ik toch eerst weer dingen ‘leuk’ moeten gaan vinden, maar ik kan ze niet meer met je delen en alleen dat maakt al dat ze niet leuk meer zijn.

Buitenland
Als je huisje straks ontruimd is, wil ik weer eens naar Duitsland gaan. Misschien ben je daar verder weg dan in Utrecht, maar ik kan je nooit meer bellen om te zeggen hoe het is, wie ik heb ontmoet en wat ik heb gedaan. Ik zal je blijven schrijven mam, tot ik ben uitgerouwd. Of ik ga ermee door, zodat het een soort dagboek wordt. Dat weet ik nu nog niet.

Ik voel me zo alleen, mama. En nu moet ik weer bijna huilen. Ik ga nu even testen of mijn filmpje werkt op je weblog en dan een paar uur slapen.

Liefs,

Tuur