Lieve mam,

Vandaag was ik bij een lezing in het Bartholomeushuis waar jij twee weken bent verbleven nadat je baarmoeder was verwijderd. Ik heb een klein beetje van je as verstrooid voor de buitendeur en op het toegangstrapje. Het deed me minder dan ik had verwacht, maar voelde goed om gedaan te hebben. Het meest bijzondere van de lezing was dat de meeste as er na twee uur nog lag, terwijl het niet meer is dan lichtgrijze fijnstof. Nooit geweten dat je zo’n plakker was, ma.

Vroeger bezocht ik zelden lezingen; nu vul ik er iets van de leemte mee op die jij hebt achtergelaten. Ik ga wekelijks nu wel ergens heen, dus in tijd lukt het prima. Pas als op een onverhoopte dag de liefde van mijn leven naast me zit, weet ik dat je niet voor niets bent gestorven.

Zoals het overlijden van Benno me de ruimte gaf voor de Liefdevolle ontmoeting met Lia.
Hoop doet leven dat een levenservaring zich herhaalt. Ik doe er alles aan wat ik kan opbrengen.