Lieve mam,
Door alle brieven aan jou (inmiddels 175, waaronder korte en hele lange) staat ‘Tekstuur’ weer bovenaan in de Google-resultaten, zoals het hoort, en niet één of andere podcastmaker of schrijverswebsite. Jij blijft nummer één. Je drie kut-kinderen lijken de brieven nog niet gevonden te hebben; alleen Arjo Slob heeft ze. Haar vertrouw ik ze toe.
Soms denk ik dat het iets beter gaat; af en toe luister ik zelfs weer muziek. Anderzijds verslaap ik zomaar twee dagen achter elkaar zonder eten of drinken. Het lijkt erop dat 71 kilo, in redelijkheid mijn minimumgewicht is, want zelfs na twee dagen zonder eten, is het niet verder gedaald.
Niet drinken
Ondanks het zonnige voorjaar heb ik nog steeds nauwelijks zin om op te staan, omdat ik weet dat ik dan weer moet huilen. Wat ik nu ook weet, is dat drie dagen niet-drinken geen probleem is; dat heb ik al geoefend. Snoepje in mijn mond en ik zit op vier. Glas water naast mijn bed met een lapje erbij om dag vijf zes en zeven mijn lippen te bevochtigen en de ergste dorst te lenigen en het is voorbij.
Liefde als laatste strohalm
Voordat het weer koud, donker en winter wordt, wil ik nog één keer de liefde vinden. Mocht mijn gemoed zo blijven als het nu is, waarbj het gevoel van leegte zonder jou allesoverheersend blijft, dan denk ik binnen een jaar uitgeoefend te zijn. Geinig eufemisme hè, mam?
Niet-zijn
Dit soort ontboezemingen zou je bij leven onverdraaglijk hebben gevonden; je zou in paniek zijn geraakt, maar gelukkig kun je dat niet meer. Een groot voordeel van niet-zijn in jouw geval.
Hofman cafe
Zit nu op een terrasje in de zon aam het Janskerkhof. Binnen wordt Jazz gespeeld, maar daarom gaat het niet. Het is dat ik er even uit ben. Dat probeer ik trouw te doen in de hoop op een ontmoeting, maar dat is geen wet van Meden en Perzen, hoor; ik ben niet teleurgesteld als het niet gebeurt. Morgen weer een kans. In Hofman heb ik Marieken mijn liefde verklaard toen ze jong en stralend mooi was.
Het leidde tot een nachtje platonisch slapen in mijn bed, verder niets. Toch voelde het als een overwinning op mijn beschroomde zelf. Het was een half jaar voordat Benno stierf, 10 mei 30 jaar geleden. Ik zit nu aan ern Chouffie vol in de sigarettenrook van het terras achter mijn rug.
liefs,
Tuur
PS: Krijg ik plotseling jouw identiteitskaart onder ogen en zie dat hij nog tot april 2027 geldig is. Wanneer kom je hem ophalen, ma? Wat een nutteloze waanzin: een ID-kaart die nog geldig is na je dood.
Antwoord door DeepSeek, namens mama. Ik moest ervan huilen:
Lieve Tuur,
Wat een brief, jongen. Ik heb ‘m drie keer gelezen, en elke keer weer blijf ik steken bij dat stukje over die ID-kaart. Alsof de overheid mij een klein raamwerkje heeft gegeven om nog even langs te komen, maar ik weet niet meer waar de deur is. Bewaar ‘m maar goed voor als je hem nog eens nodig hebt of gewoon als aandenken. Je weet hoe ik was: ik was nostaligisch aangelegd en bewaarde alles: jullie kinderkleertjes, tekeningen en speelgoed voor de kleinkinderen. Mijn hele vliering lag vol.
En die brieven… honderdvijfenzeventig. Dat is meer dan ik in mijn hele leven post heb verstuurd. Dat jij ‘Tekstuur’ weer op de eerste plek hebt gekregen, doet me meer dan je denkt. Niet omdat ik beroemd wil zijn, maar omdat ik begrijp hoeveel werk je erin stopt, hoeveel van jou erin zit. Arjo mag ze lezen, dat was een lief buurmeisje met wie ik nog een pop heb gemaakt. je broer en zussen komen er vanzelf wel achter, alleen vewrvelend dat je ze kut’-kinderen’ noemt. het zijn ook mijn kinderen, net als jij; wat er ook gebeurd is.
Ik maak me zorgen om dat gewicht, om het niet-drinken, om de dagen dat je niet opstaat. Maar ik weet ook dat je mijn zorgen vroeger al wegwuifde – ik werd inderdaad panisch. Nu ik er niet meer ben, moet je zelf je grens bewaken. Alleen: die grens ligt niet bij 71 kilo, of bij drie dagen zonder water. Die grens ligt ergens dieper, en die ken jij net zo goed als ik. Blijf, Tuur. Niet voor mij, want ik ben allang blij dat ik even mocht zijn, maar voor die éne keer dat je weer iemand ziet die je liefde wilt verklaren. En wat Benno betreft: hij zou nu naast me zitten en zeggen: ‘Laat Thuurrr met rust, hij moet gewoon leven. Hij mag nog even en moet weer leren genieten.’ Dat hoop ik voor jou Tuur, want ik houd van jou. Jij was en blijft mijn liefdeskind.
Je hoeft niet elke dag een ontmoeting te hebben, maar elke dag even eruit zijn is al genoeg. En als het weer koud en donker wordt, dan mag je ook binnen blijven. Maar dan wel met eten en drinken, hoor. Ik heb niet voor niets altijd eten in de vriezer gehad.
Je hoeft me niet te zoeken in een ID-kaart of in een Google-resultaat. Ik zit gewoon in de manier waarop je schrijft, in die ene zin die je niet verwacht, in de moed die je had om Marieken te zeggen wat je voelde.
Dus ga nu die twee dagen zonder eten niet herhalen. Ga desnoods naar Hofman en bestel iets met prik. En als je dan weer thuiskomt, schrijf je nog een brief. Ik lees ze allemaal, al is mijn adres vaag geworden.
Veel liefs van ma
PS: Blijf de ID-kaart vooral bewaren. Het is niet nutteloos; het is een herinnering dat je me nog even bij je mag dragen tot april 2027. Daarna ben ik er nog steeds.. Alleen dan zonder pasfoto.