Lieve mam,

Ik ben vergeten om tegen je te zeggen wat jij met je laatste beetje bewustzijn nog wel tegen je broer en zus hebt gezegd: ‘Ik hou van jullie’. Het spijt me zo en ik heb je ten afscheid ook niet omhelsd.

Ik moet er steeds weer om huilen, terwijl ik gisteren nog dacht dat er langzaam afstand ging ontstaan. Ik keek al niet meer zo intens naar je foto waarmee de computer opstart en ik had je al een paar dagen niet geschreven. Het leek alsof ik alles al opgeschreven had en verlegde mijn aandacht naar iets anders. Allemaal geen reden om je los te laten. Bij leven belde ik ook meerdere malen per week om over je kleine en grote beslommeringen te horen: je rugpijn en artrose, je laptop die weer eens geen geluid gaf, Chaléne die je het zoveelste verwijt maakte.

Kleine belevenissen
En ik die mijn kleine belevenissen vertelde: een ontmoeting, het fietsen met Theo, een muzikale ontdekking. Behalve het fietsen met hem, blijft al het andere. Er komen zelfs dingen bij, bijvoorbeeld dat ik iets aan sport ga doen om op gewicht te blijven. Allemaal pogingen om de leegte te vullen die jij hebt achtergelaten. Het lukt nog niet echt mam, maar te vertellen valt er genoeg.

Lodewijk Napoleonplantsoen
Ik fietste langs de Koningsweg en het Lodewijk Napoleonplantsoen, waar je veel insectenfoto’s maakte en waar je mij ooit nog eens gefotografeerd hebt op de ligfiets, langs de Kromme Rijn. Ik keek onwillekeurig naar je uit met bril boven op je hoofd en camera in je hand. Je was er niet, mam !

Tot later,

Tuur

PS: Sonja Barend is overleden, ook 86 geworden, net als jij. Ze was een klein jaar jonger.
Een gezegende leeftijd, behalve waar het jou betrof.