Lieve nam,

Ik heb Carine en Charlene nog eens precies op de hoogte gebracht van de gang van zaken rond de erfenis en het bedrag dat je jongste zoon heeft gevangen, ongeveer anderhalve ton bruto. Tegen mij heb je gezegd dat hij het moest delen en ik kan me niet voorstellen dat hij dat niet weet. In elk geval zou hij moeten beseffen dat je dat voor ons allevier gewild had.

Zo wil ik hem in gewetensnood houden. Meneer Google vindt mijn weblog inmiddels belangrijk genoeg om Charles met naam en toenaam op de vijfde plaats te zetten op pagina één. Er komt een dag dat hij zelf het ziet, of iemand die zijn naam intypt, hem wijst op zijn naam in relatie tot de erfenis.

Kerfstok
Elke potentiële werkgever speurt tegenwoordig het internet af of iemand de ervaring heeft die hij of zij voorgeeft te hebben, maar ook of iemand iets op zijn kerfstok heeft. Roberts houding in de erfeniskwestie ten koste van ons, laat goed zien hoe het staat met zijn moreel besef en dat komt natuurlijk niet betrouwbaar over. Het is dan voor hem kiezen of delen: of hij maakt 20.000 Euro over, of hij blijft op internet staan als degene die jouw laatste wens negeerde. Overtuigt hem dit niet, dan ga ik ook in de brieven aan jou zijn echte naam gebruiken. Dan zal hij stijgen naar positie één en op heel veel zoekwoorden zichtbaar worden, zoals: erfenisdief en immorele zoon. Met mijn opmerking dat hij ‘de nagedachtenis van mijn moeder door het slijk haalt’, heb ik de druk maximaal opgevoerd.
Het spijt me dat het zo moet, mam en dat de kinderen van Theo zo weinig moreel besef hebben.

Lingedijk
Vroeg in de avond zit ik op het terras van een logement net buiten Leerdam aan de Lingedijk. Als er niet toevallig een auto voorbijkomt, is het doodstil hier. Ik ben er op de bonnefooi heengegaan, omdat Max, zoon van Duitse Peter hier zou logeren, samen met de familie van zijn vriendin Ik heb hem 11 jaar niet meer gezien en hij moet nu 31 zijn. Peter is nog steeds psychiatrisch patiënt, begreep ik, en ze hebben geen contact meer. Peter was vijftien jaar geleden al onverdraaglijk en ‘er ís weinig aan verloren’, aldus Max. Waarom ken ik zoveel mensen met wie geen land te bezeilen is, mam: Peter, met zijn bipolaire stoornis en borderline Lia en Ida? Komt dat, doordat zij mijn enige voorbeelden zijn? Jouw andere kinderen zijn immers of autistisch, dan wel hypochonder? Allemaal gekkies, zover mijn oog reikt.

Efteling
Ik wacht hier op Max’ komst vanuit de Efteling en is hij er om tien uur nog niet, dan fiets ik weer terug naar station Leerdam en trein terug naar huis. Dan hebben we elkaar gemist en heb ik mijn best gedaan. Volgende keer beter. Maar nu is het pas zeven uur, dus nog drie uur te gaan. De e-books zijn op voor nu helaas, dus zo maar even de herberg binnengaan voor een biertje.

Blijvende leegte
Max heb ik helaas niet getroffen na tweeënhalf uur op een leeg terras te hebben gezeten. Hij is te laat terug. Ben blij dat ik in Leerdam nog perziken gekocht heb. Af en toe kwamen er gasten van de B&B het terrein op en nu is er een vrouw een paar stoelen verderop komen zitten. Ze zeggen en zeiden geen boe of bah; alsof ik lucht ben of onzichtbaar. Samen met de stilte hier, benadrukt het de leegte zonder jou. Aan dat gevoel verandert weinig, al lijkt het soms wat milder. Ik moet maar zien hoe het gaat als het straks weer koud en donker is. In Duitsland had al lang iemand geïnformeerd naar wat ik hier zit te doen en of ik iemand verwacht. Hier kun je sterven in een stoel zonder dat het iemand opvalt. Op naar de trein.

Handeltje
Met Tony ga ik misschien een handeltje beginnen in audio-accessoires. Vandaag hebben we met behulp van AI een businessplan gemaakt. Het was sneller klaar dan de printer het kon afdrukken. Ik ben al een weblog begonnen met de naam audioom.nl. Tony kwam met chifi, in het Engels een variant op hifi, wat op de kwaliteit van muziekweergave slaat. Goed bedacht. Het is een begin, maar ik moet het allemaal nog zien. Ik heb weer wat omhanden en iets om mijn bed voor uit te komen. Dat heeft er sinds jouw dood aan ontbroken. Als ik weer in de trein zit, ga ik in elk geval het filmpje van jou in Callantsoog kijken. Ik wil je weer even zien en horen, mam.

Liefs,

Tuur

PS: moest bijna een uur wachten op station Leerdam, telefoon was leeg, dus ik kon niet naar je kijken en het gevoel van leegte is tot thuis bij me gebleven. Als ik me zo voel, fluister ik heel vaak ‘mama’ achter elkaar, alsof ik je zo kan terugroepen. Het gebeurt vanzelf, om de stille leegte op te vullen, denk ik. Een laatste herinnering kwam ook terug: hoe je in je laatste levendagen uit een tuitflesje dronk, omdat een beker te lastig werd. Ook toen kon je nog niet toegeven dat je einde naderde, volgens mij.

Voor de deur sprak ik mijn Amtiliaanse buurman die zijn dochter verloor aan zelfmoord. Hij weet wat verlies betekent en vroeg oprecht hoe het met me ging. Met het besef dat er nog oprecht belangstellende mensen zijn, ebde het gevoel van leegte weg.