Lieve mam,
Op vrijdag de dertiende was ik bijna de hele dag onderweg om mezelf af te leiden. Naar een middagconcert geweest in Muziekcentrum Vredenburg en naar een lezing. Ik ben van plan dit zo vaak mogelijk te doen, al was het maar om onder de mensen te komen. Nooit geweten dat je hele dagen kunt vullen met gratis culturele activiteiten.
Tussendoor nog foto’s laten afdrukken van jouw vlinderverzameling om ansichtkaarten mee te maken. Iedereen die ik een verjaardagskaart stuur of bij welke gelegenheid dan ook, zal weten dat jij echt hebt geleefd. Maar het helpt niet mama, op het moment dat ik buiten stond na de lezing, huilde ik alweer. Overal zie ik je gezicht, je breekbare lijf en hoor ik je stem die alle kanten opschiet. Als van een meisje bijna dat overenthousiast een verhaaltje vertelt. Ik weet dat ik alleen thuis kom en me weer even ontheemd ga voelen als toen je net dood was. Ik kan je niet meer bellen om even te vertellen hoe het was. Daarom betekent het niks meer voor me, wat ik ook doe.
Twee appels
Ik heb vandaag pas twee appels op en nauwelijks trek, hoewel ik nog een lekker pastagerecht heb staan. Zelf gemaakt, want dat doe ik nog wel. Ik moet mezelf alleen dwingen om het op te eten. Eigenlijk is alles wat ik wil als ik droevig ben: brieven aan je schrijven, zodat je nog een beetje bij me blijft.
Grote liefde
In de concertzaal kwam ik naast Jannie te zitten, die beslist humor had en repte over een vriend die niet kwam opdagen. Ze zag er een beetje verkreukeld en propperig uit en was zeker tachtig. Mits ik tijd van leven heb, geloof ik dat op een dag mijn grote liefde naast me zal zitten, misschien in de zaal, of op een terrasje. Pas dan zal ik begrijpen waarom je sterven moest: om me de vrijheid te geven helemaal mijn eigen weg te gaan, zonder op jouw onvoorwaardelijke liefde te kunnen terugvallen. Misschien gebeurt het straks wel, tijdens het concert van Uta rond jouw verjaardag, die ik ga zien in Düren. Een Duitse vrouw heb ik stiekem altijd geambieerd. Kan ik eindelijk mijn Duits vervolmaken en misschien Utrecht achter me laten waar me niets meer bindt. Alleen mijn veilige huisje zal ik misschien missen. Ik heb niet voor niets van het leven geleerd en eerst jou moeten verliezen.
Veel liefs,
Tuur
PS: het was fijn je weer geschreven te hebben; het tempert mijn verdriet een beetje.