Lieve mam,

Het is al kwart over vier in de nacht en ik schrijf je in een opwelling: op de telefoon, direct op mijn weblog, steunend op één elleboog in bed. Dat doe ik wel vaker, maar nu komt het doordat ik lag te piekeren en dat doe ik veel minder dan vroeger. Minder piekeren ligt waarschijnlijk aan de Venlafaxine waarop ik enorm goed slaap. Normaal gesproken tenminste.

Wat me nu bezighoudt, is dat ik met Tony een handeltje wilde beginnen in Chinese audio-accessoires. Één keer gezellig over gepraat met een biertje en een muziekje erbij en een week later is hij met een neef ‘die waarschijnlijk bij Google mag komen werken’ begonnen een website in elkaar te zetten. In mijn webkunsten heeft hij geen vertrouwen en hij heeft geen idee wat ik in mijn werkende leven gedaan heb. Het interesseert hem ook niet. Onderschatting ben ik gewend: ik loop immers raar en kijk vreemd uit mijn ogen, maar dat ik dit onmiddellijk na mijn laatste werkkring opnieuw moet ervaren van een vriend, had ik niet verwacht. Ik had gehoopt dat we elkaar zouden kunnen versterken en stimuleren, maar Tony kost alleen maar energie.

Domeinnaam
De complicatie is dat hij een langjarige vriend is en één van de weinigen die me na jouw dood heeft opgevangen. We gingen vaak samen fietsen en dat deed me goed. Maar luisteren doet hij niet, hoewel ik hem al meermaals gewaarschuwd heb geen website en webshop op te laten tuigen door een buitenstaander, zonder dat duidelijk is, waar hij aan moet voldoen en of ik het risico loop voor elk wissewasje een rekening te krijgen (afhankelijk te worden van een Spaanse neef). De wrijving verloopt ongeveer zo: Ik vraag of die neef überhaupt Engels spreekt. Dat is belangrijk in toekomstige samenwerking met mij, want ik spreek de taal niet. Tony: ‘Mijn neef spreekt beter Engels dan jij’. Dat kan waar zijn, maar hoe weet Tony dat zo zeker? Ook vandaag kreeg ik per telefoon de vraag om een domeinnaam te verhuizen naar de webhost van de Spaanse neef. Een domeinnaam is bijvoorbeeld tekstuur.nl of google.com. Ik had de domeinnaam geregistreerd en betaald op verzoek van Tony die ‘chifi.nl‘ bedacht had. Slim, dat zeker, maar hij wilde de domeinnaam meteen maar even overnemen. ‘Doe ik niet’, zei ik,’Ik wil voorlopig alleen een technische verwijzing naar jullie site regelen. Zo hoopte ik Tony’s Alleingang nog te kunnen stoppen. Ik belde op om te vragen of alles werkte na de verwijzing van de domeinnaam, beweert Tony: ‘Niet goed’. Ik kon me dat niet voorstellen, want het is gedaan door mijn eigen hostingsprovider van tekstuur.nl. In de vervolgmail stond vervolgens haarfijn uitgelegd wat ik moest doen om de domeinnaam alsnog aan Tony over te dragen. Alsof ik debiel ben ma, een uur tevoren had ik nog aangegeven niet mee te werken aan overdracht (verhuizing van mijn provider naar die van Tony). Overdracht van eigendom gaat nog een stap verder dan verhuizing. Blijkbaar gaat de Google-neef er vanuit dat ik het niet begrijp.

Ongeduld
En bij het derde akkefietje vandaag, was ik het zat. Je kent mijn ongeduld en nadat Tony drie keer een e-mail had gestuurd die niet aankwam, heb ik mijn spambox en spamfilters gecontroleerd. Kostte me een kwartier om te constateren dat het probleem niet bij mij lag. Bleek Tony een oud e-mailadres te gebruiken, terwijl hij gewoon mijn laatste e-mail had kunnen beantwoorden.

Niet eerlijk
Weet niet hoe dit verdergaat, mam, en of ik je met dit technische geleuter heb verveeld, maar het voelt niet eerlijk, net als met jouw jongste zoon Charles Vlug, alias Robert en de erfenis en die stoelbekleder Goedhardt. In het geval van Tony ben ik alleen maar goed om de kennis die ik heb opgedaan over hoogwaardige audio te delen. Ik heb er nu spijt van dat ik het terughalen van het te veel betaalde geld aan die stoelenmatter aan hem heb overgedaan.

Samenwerking
Je snapt mijn dilemma: Tony is een vriend, maar hoe maak ik hem zonder vertrouwensbreuk duidelijk dat samenwerking voor mij op deze manier onmogelijk en niet lucratief is? Ik ben me er ter dege van bewust dat ik op het punt van ‘serieus genomen worden’ nogal lichtgeraakt ben, sinds mijn laatste ervaringen op de werkvloer. Ik ga maar een paar dagen mijn eigen gang en afwachten wat Tony in de tussentijd te melden heeft. Ik kan altijd nog zeggen dat samenwerking op deze manier zinloos is. De domeinnaam chifi.nl kan hij krijgen. Voor kennis, contacten, vulling van zijn site met producten en tekst is hij toch afhankelijk van mij. En ik ga het allemaal niet zomaar delen. In de samenwerking komt het volgens mij niet meer goed.

Shakespeare
Het was fijn om mijn hart bij je te luchten ma, alsof je even naar me luisterde, al duurde dat ‘even’ ruim twee uur moeizaam éénvinger typen, een pijnlijke elleboog, nek en schouder. Maar voor mijn moeder doe ik alles, daar waar je niet-bent volgens Shakespeare, en ik heb zowaar weer een brief af. Je zou hooguit gezegd hebben ‘dat je ook geen oplossing weet’, maar dat geeft niet.

Tiffany’s
Altijd als ik op de smartphone schrijf, kom ik langs je weblog en als ik je homepage openklik ben ik altijd blij je te zien. Je was toen net in de vijftig, denk ik: geblondeerd haar, armbanden om, rood gestift en je keek redelijk zelfbewust de wereld in. In weerwil van jezelf, kunstenares.  Ik zie ineens ook je oudste dochter, Carine in jou. De vrouw op deze haast tijdloze foto vond jijzelf blijkbaar ook mooi. Je hebt hem nog eens bewerkt tot een soort veelkleurig Tiffany’s plaatje met jouw gezicht in scherven, gevat in glas-in-lood.

Veel liefs,

Tuur

PS  Na drie hittegolven is het eindelijk wat gaan regenen, en hoewel het pas 19 augustus is ruikt het ineens heel sterk naar herfst: kruidig en vochtig, maar heel anders dan na een lentebui: zwaar en donker. Ik zie op tegen de donkere en koude maanden zonder jou, zoals het vorig jaar was. Vanaf het moment dat ik op ben,  gons je door mijn hoofd en ben je overal en nergens. Nog steeds is het ontheemd zijn, het gevoel losgerukt te zijn van mijn veilige wortels bijna elke dag aanwezig. Alleen slapen helpt echt tegen de leegte, want slapen brengt vergetelheid. In die zin is er na ruim een jaar nog weinig veranderd of verbeterd. Het enige lichtpuntje is dat het theaterseizoon weer begint en ik weer naar het Muziekcentrum en het Muzieklokaal kan, binnenkort. Klinkt somber en perspectiefloos, hè mam? En zo voelt het ook. Almaar voort te moeten, zonder jou, zonder anker, in een volle wereld, vervuld van leegte.