Lieve mam,

Het is pas augustus en al maanden volop zomer. Sinds weken heeft het weer een beetje geregend en tot nu toe hebben we drie hittegolven gehad en een recordaantal bosbranden door heel Europa. Het is maar bijzaak, mam.

Wat ik wilde vertellen is dat mijn weblog er goed opstaat en steeds meer bezoekers trekt. Er komt een dag dat je jongste zoon, Charles Vlug, alias Robert, als zo geldbelust te boek komt te staan dat hij tegen jouw laatste wens in weigerde de erfenis te delen met zijn broer en zussen, hetzij via vrienden of een potentiële opdrachtgever. Dat laatste zou het mooist zijn. En dat, terwijl ook wij, maar vooral jij onder de tirannie van Theo geleden hebben. Hij doet alsof hij zich er niet van bewust is dat jij een eerlijke verdeling wilde, al was het maar, omdat jij na je scheiding nooit een stuiver hebt gekregen.

Precies op tijd
Jij ging dood, zodat je niet meer voor je andere kinderen kon pleiten en, oh wat toevallig, net toen de erfenis vrijviel. Jij was al te dood om Charles nog een strobreed in de weg te kunnen leggen. Wat hij hiertegenin zou kunnen brengen, is een proces wegens smaad, vandaar dat ik me in mijn bewoordingen aan de waarheid moet houden. Ik ga ervan uit dat je dochters voor mijn lezing van de feiten zullen getuigen, mocht het zover komen. Ze hebben er elk een financieel belang bij van ten minste 10.000 euro. Ik ben blij met zijn reactie op mijn laatste mail aan hem over de erfenis, waaruit blijkt dat mijn berekening klopt en Charles wedereom allerlei drogredenen aanvoert om niet te hoeven delen. De hele correspondentie heb ik nu onder zijn naam gepubliceerd.

Huilebalk
Maar zelfs dit wilde ik eigenlijk niet nu vertellen. Wat dan wel? Ik bedacht plots dat als ik mijn jongste halfbroertje hoog in de Google-resultaten kan krijgen, dat misschien ook wel met Sinterklaas lukt, maar ik denk dat mijn weblog, ondanks mijn dagelijkse schrijverij, daarvoor niet sterk genoeg staat. Ik dacht plots aan de bandjes die je in de tweede helft van de jaren zestig opnam van ons kinderen met alles wat er tussen ons gebeurde. Pas later kreeg je een filmcamera. Wat me bijstaat is Carine die als driejarige krokodillentranen perste, terwijl ze huilebalkte: ‘Ik wil ook leuni’ ! Ze jengelde zich letterlijk overal tussen. Niet te doen voor jou met vijf koters op dat moment.

Sinterklaas
Er is ook een bandje waarop te horen is dat Sinterklaas op bezoek komt in de persoon van je jongere broer Charles, vergezeld door een heel jong Pietje, zijnde je jongste broertje Wim. Hij is dan pas elf jaar. Wim zet een zware stem op, maar wordt ontmaskerd door je stiefdochter Niki, die je echtgenoot uit eerste huwelijk had meegenomen. Je tirannieke echtgenoot dreigde onmiddellijk met ‘de zak’ waarin Niki zou worden meegevoerd naar Spanje. Ze deed er wijselijk het zwijgen toe. Niet zo gek dat ze haar ‘ooms’ herkende in hun versleten pakken en groezelige baard met elastiek die jij nog eens had gekregen uit de boedel van de school waar je gewerkt had.

Spinazie-academie
Beter is het voor Niki niet geworden in het gezin, zeker niet nadat ze van een tante had gehoord dat jij haar ‘echte moeder’ niet was. Veel te vroeg, en het horen de ouders te zijn die bepalen wanneer de tijd rijp is om een kind in te lichten over zijn afkomst. Ikzelf hoorde pas op mijn twaalfde dat ik een andere vader had en ik geloof dat jij me wilde troosten voor de ‘boeman’ met wie je getrouwd was. Mij maakte het weinig uit, maar Niki ging in de contramine en werd vervolgens eendrachtig genegeerd en gekleineerd door vader en ‘moeder’. Mijn moeder die zich geen raad wist met haar recalcitrante stiefkind dat dweepte met een ‘boyband, visioenen had, zich heks waande en een zelfmoordpoging deed om aandacht te trekken. Ik begrijp nu waarom ze het deed, maar ik vond het destijds als één jaar jongere stiefbroer vooral aanstellerij. Hoewel ik zag hoe ze gekleineerd werd en uit het gezin gewerkt, deed ik niets. Het is te veel gevraagd van een kind van tien of twaalf jaar om partij te kiezen tegen je ouders,  Ze was maar een ‘kind van de Spinazie-academie’, herinner ik me als gevleugelde uitdrukking, en ze was op dat moment de enige die niet wilde leren. Dat haar eigen vader meedeed aan het kleineren van zijn eerstgeboren dochter kan ik alleen verklaren vanuit het perspectief dat hij zijn vrouw van ’tweede leg’ die hij sloeg en op handen droeg, wilde behagen. De aandacht die Niki misliep, ging in de eerste plaats naar moeders liefdeskind, in casu: mij. Zo werd de kiem van een splijtzwam in een samengesteld gezin gelegd, toen Niki zes jaar oud was: 1968. Het moet gebeurd zijn nadat je in de psychiatrie belandde met eem postnatale depressie als nasleep van de geboorte van je jongste. We werden allemaal tijdelijk uitbesteed: Niki bij haar tante Bep, zus van Niki’s jong overleden moeder. Misschien meende Bep daarom oudste rechten op de voorlichting van Niki te hebben. Ik kan me voorstellen dat jij als moeder en ex-psychatrisch patiënt er geen recalcitrante dochter bij kon hebben. Dit is voor mij een splinternieuw inzicht en verzachtende omstandigheid in jouw voordeel, lijkt me. Je komt thuis vanuit een psychiatrische kliniek waar je het liefste ‘dood’ wilde of heel lang slapen, zoals je me vertelde, en dan vertelt je zesjarige dochter dat je haar moeder niet bent. Logisch dat je het niet aankon. Volgtijdelijk kan het niet anders gegaan zijn. Ik heb je wel eens gevraagd ma, of je jouw houding naar Niki betreurde, en dat gaf je uiteindelijk schoorvoetend toe. De oudste moet de wijste zijn, toch?  Dat ben ik nu, maar peil lustig mee naar het voorlopig dieptepunt in een gevecht om een erfenis. Ik vind dat hij niet alleen Charles toekomt, maar principieel aan ons allen als smartengeld voor aangedaan leed. Ook omdat jij dat zo wilde, mam.

Rijnlaan
Het filmpje nog een gekeken van Theo in zijn winkel aan de Rijnlaan, gemaakt door stads-tv-Utrecht. Net als jij als assistente van Goochelaar Hans Kazan, is het goed te vinden, doordat het op mijn Youtube-kanaal staat. Hij zegt daar trots te zijn op zijn jongste zoon en dat hij ‘doorgaat tot hij tussen zes plankjes ligt’. Dat is hem bijna gelukt. Hj was destijds 75 en zou dit jaar nog 92 geworden zijn. Theo Vlug heeft in elk geval alle reden om trots te zijn  op jullie jongste zoon Charles die onze erfenis niet gedeeld heeft, zoals Theo graag wilde. Het klinkt hard ma; zelfs na je dood trek je aan het kortste eind.

 

Veel liefs,

Tuur

PS: Eindelijk weer eens een brief geschreven, omdat ik er zin in had.