Lieve mam,
Vandaag gesproken met de keuringsarts van UWV. Vanwege de stapeling van fysieke en psychische problemen hoef ik waarschijnlijk niet meer te werken en zal ik WIA toegewezen krijgen. Het zou een pak van je moederhart zijn. De arts heette trouwens Engelhart, vandaar waarschijnlijk.
Ik ben open en eerlijk geweest. Dat ik erin ben geluisd door Van Pamelen met zijn louche zorgpraktijken en dat ik daardoor voor de strafrechter heb gestaan; dat ik me met wat aanpassingen op mijn bureau nog prima red, nog goed kan fietsen, maar ik steeds kortere afstanden loop, ernstig ziek ben geweest, jouw hele familie, jij incluis vorig jaar overleden is en dat ik pas weet of ik daarmee kan leven als de komende winter voorbij is. En dat ik ‘moe’ ben van alles.
Kerngezond
Ondertussen zijn mijn bloedwaarden, cholesterol en suiker beter dan ooit. Dus terwijl ik lichamelijk gammel genoeg ben om te worden afgekeurd en psychisch kwetsbaar genoeg voor een anti-depressivum, staan alle cijfertjes op groen en ben ik lichamelijk kerngezond. Gek hè?
Op weg naar de liefde
Op weg naar mijn plekje voor de ingang van het Rosarium om te gaan fietsen op de Rollerbank, schoot me een opmerking van je zus Clara te binnen, namelijk dat jij je soms zorgen om me maakte, omdat ik ‘overal alleen voor stond en zo zelden een partner had, terwijl je me de liefde zozeer gunde.’
In deze brievenreeks heb ik al meermaals opgeschreven dat ik de liefde als enige uitweg zie uit het verdriet, zonder dat ik behoefte heb aan zwaan-kleef-aan.
Hoe ik dat moet realiseren, behalve door een toevallige ontmoeting, weet ik nog niet.
Ik dacht dat het genoeg was een goed en oprecht mens te zIjn, maar je andere kinderen laten zien dat het ook zonder kan. Voor mij begint alles met het ontmoeten van veel verschillende mensen, liefst op mijn eigen intellectuele niveau. Daaraan werk ik. Hopelijk is het voor vrouwen van mijn eigen leeftijd minder een probleem dat ik geen carrière heb gemaakt. Jij hebt de liefde ook zelden ervaren, dus alleen daarom wil ik deze ambitie ook voor jou waarmaken. Mocht het zover komen, dan bevrijd ik ons beiden alsnog, mam. Wat zou het heerlijk zijn om dat aan je te kunnen schrijven.
Door deze gedachten moest ik weer erg huilen, dus is ook duidelijk dat ik je voorlopig zal blijven schrijven als ik heimwee naar je heb, ook al ben je meer dan een jaar dood.
Ik wilde gaan rollerbankfietsen, maar jij ging voor zoals altijd. Gelukkig maar.
Veel iefs van je liefdeskind die alweer tegen de tranen vecht.
Tuur
PS: Kreeg mijn geherstoffeeerde bank binnen. Prachtig gedaan en doordat het leer iets geler is dan het geelgroen van eerst, is hij nog aanweziger dan vroeger. Heb ook mijn Breurstoel meegegeven om daarvoor een rugkussen en zitkussen te laten maken. Ik dacht voor de bank ongeveer 7.000 euro te moeten uitgeven, wat hij op geen stukken na gekost heeft en wat zelfs meer is dan ik ooit voor de ligfiets heb betaald. Door de telefoon hoorde ik ook nog een ander bedrag voorbijkomen, namelijk: 4.100,00 ex. btw. ‘Valt mee’, dacht ik nog. Staat er op de nota 16.000,00 euro. Ach mam: jij dood, Theo dood, Clara dood, Loes dood, Bram dood, waar zou ik mee zitten? Ik heb wel om een specifieke berekening gevraagd; ik vind meer dan een verdubbeling van de offerteprijs buiten proportie. Ik kan het missen en het leven is duur. De tweede helft mijn kindsdeel uit de zak van je jongste dievenzoon zou mooi van pas gekomen zijn. Ik ga van mijn bank, en straks van mijn nieuwe stoel genieten. Ik zou ze zo graag aan je laten zien !