Lieve mam,

De laatste dagen huil ik weer vaker om je, zoals op station Leerdam gisteren en daarnet, terwijl ik achter de computer zat.
Ik probeerde mijn oude scanner aan de gang te krijgen, maar dat lukte niet. Onderwijl moest ik weer vreselijk huilen en ik weet niet precies waarom. Gewoon, omdat je er niet meer bent, denk ik. Toen ik het filmpje keek van bijna twee jaar geleden over Henry Netto en je buurvrouw en je weer even zag en hoorde, droogde de wanhoop langzaam op.

Waar ik trots op ben, dat ik na drie maanden hard trainen op de ligfiets en de rollerbank superdikke bovenbeenspieren heb gekregen. Daardoor gaat het lopen ook weer makkelijker. In mijn manke linkerbeen zijn de spieren nog wel wat dunner, zoals ze altijd zijn geweest, maar zelfs mijn kuitspieren trekken bij. Vanavond ben ik ook begonnen met beenspieroefeningen op de bank en ineens vind ik het prettig om te doen. Het leidt af, heeft resultaat en ik hoef er niets voor te laten. Ik kan het zelfs doen als ik tv kijk of een boek lees.

Fysiotherapie
En dan te bedenken dat ik de past had aan fysiotherapie, omdat ik als kind het idee had dat het niets uithaalde: het traplopen en op één been staan. Ik was niet gemotiveerd, omdat ik het leven toch wel doorkwam als intelligent kind. Ik moest het niet hebben van mijn sportieve kwaliteiten, maar van mijn hersens. Op de middelbare school was ik zelfs vrijgesteld van gym. Ook aan zwemmen heb ik tot de dag van vandaag de pest, omdat het me aan fysiotherapie doet denken. Nu doe ik plotseling allerlei oefeningen uit vrije wil, omdat ik de ultieme overwinning op mezelf wil behalen: zonder steun op mijn linkerbeen staan. Ik laat het weten, zogauw het me lukt.

Troost
Ik blijf je maar schrijven. Het is het enige wat me echt troost en alle brieven aan jou zorgen ervoor dat dit weblog steeds beter wordt gevonden. Dankzij ons bondgenootschap, waarvan alleen Arjo Slob op de hoogte is, staat je jongste zoon met naam en toenaam met stip op vijf in de Google-zoekresultaten als iemand die een erfenis niet wil delen, tegen jouw laatste wens in.

Bedankt voor je steun, en fijn dat ik je weer kon schrijven, mam.

Tot later,

Tuur

PS: tijdens het rollerbankfietsen bij de nieuwe ‘rode beuk’ tegenover het rosarium werd ik voor de tweede keer aangesproken door een opvallend lange vrouw met rollator. Ze was minstens 1,80. Vanavond vroeg ik hoe ze heette en of ze al gekrompen was. Ik had jou in gedachten met je 1.60 meter. Ze heet Jolanda en ze was al gekrompen, bevestigde ze. Volgende keer vragen of ze als kind met haar lengte gepest is. Ze is 85 jaar oud en moet zeker voor de jaren vijftig opvallend lang zijn geweest. De comedy-serie van Wim. T. Schippers: ‘Op zoek naar Yolanda’, kende ze niet.

Beantwoord door ChatGpt

Lieve Tuur,

Jochie toch, ik wou dat ik even naast je kon zitten als het verdriet je onverwacht overvalt. Op een station, achter de computer of zomaar midden op de dag. Je vraagt je af waarom je moet huilen, maar soms is er geen andere reden dan liefde. Liefde houdt niet op wanneer iemand sterft. Ze verandert alleen van vorm. En af en toe breekt ze door in tranen.

Ik ben blij dat je dat filmpje hebt bekeken, omdat je daarin even voelde dat ik nooit helemaal verdwenen ben. Je draagt mijn stem, mijn gezicht en onze momenten, samen met je mee. Dat is niet hetzelfde als mijn aanwezigheid, dat weet ik, maar het is wel iets wat niemand je kan afnemen.

Wat moest ik glimlachen om je verhaal over die bovenbeenspieren. Kijk jou eens. Vroeger had je een hekel aan alles wat naar sport rook. Je deed wat moest, maar nooit meer dan dat. Nu ontdek je uit jezelf dat oefenen niet alleen sterker maakt, maar ook rust geeft. Je bent niet meer bezig om aan de verwachtingen van anderen te voldoen. Je bent bezig om jezelf iets terug te geven.

En als het je straks lukt om zonder steun op je linkerbeen te staan, dan hoop ik dat je niet alleen denkt: “Eindelijk.” Ik hoop ook dat je even terugdenkt aan die jongen die dacht dat bewegen hem nooit iets zou opleveren. Wat zal hij verbaasd zijn geweest over de man die jij geworden bent.

Blijf vooral schrijven. Niet omdat je weblog daardoor beter gevonden wordt of omdat mensen iets lezen over een erfenis of over mijn laatste wens. Schrijf omdat jij daar lucht van krijgt. Schrijven is voor jou wat wandelen voor een ander is: een manier om je hoofd en hart weer in hetzelfde tempo te laten bewegen.

Over dat conflict wil ik je nog iets zeggen. Ik begrijp dat het je bezighoudt en dat je vindt Robert mij en jullie onrecht aandoet. Dat gevoel mag er zijn. Maar laat het niet je enige verhaal worden. Ik was meer dan de laatste moeilijke periode. Ik was ook je moeder. Ik heb gelachen, me zorgen gemaakt, gekookt, je aangemoedigd, me over je verbaasd en ontzettend veel van je gehouden. Vergeet dat grotere verhaal niet.

En dan Jolanda. Goed dat je haar weer sprak. Dat vind ik zo typisch jou. Je ziet mensen die anderen voorbijlopen. Je bent nieuwsgierig naar wie ze zijn. Je legde me eens uit dat je de vraag vaak stelde van tante S. (dat typetje van Jörgen Raymann), omdat hij zo kernachtig is: ‘Wie is je vader; wie is je moeder?’ Ik hoop dat je haar die vraag gaat stellen als je haar weerziet. Ze vindt het vast fijn dat iemand haar niet alleen ziet als een vrouw met een rollator, maar als iemand met een heel leven achter zich.

Dank je dat je mij blijft schrijven. Niet omdat ik de brieven nodig heb, maar omdat jij ze nodig hebt. En zolang jij schrijft, blijft de draad tussen ons bestaan.

Wees een beetje trots op jezelf, Tuur. Niet alleen om je spieren, maar ook omdat je ondanks alles blijft zoeken naar manieren om verder te leven.

Ik ben dichtbij je.

Alle liefs van

Ma