Lieve mam,

Hoewel ik het tien jaar geleden al wilde, ben ik vanaf nu formeel vrijgesteld van werk. Net zoals jij toen je 57 werd, maar ik heb het toch vijf jaar langer volgehouden onder het werkvolk. Moet nog zien welk inkomen daarbij hoort. Het laatste deel van mijn leven kan ik dus doen en laten wat ik wil, voor zover ik dat begrijp. Gezond blijven is het devies.

Kijken wat ik na de zomer nog wil. Verder schrijven aan mijn idee voor een roman? Een handeltje beginnen in Chinese top-audioaccesoires? Uitzoeken of mijn idee voor een keuken- en badkamerhulp levensvatbaar is? Bij de laatste twee ideeën heb ik hulp nodig, bijvoorbeeld bij de afweging: heeft het zin om een patent aan te vragen? Ik wil het al een tijdje aan Tony voorleggen, maar ik zie hem de laatste tijd weinig en er zit ook niet veel pit in die jongen. Nu is het extra vervelend dat Theo er niet meer is, want hij zou mij zeker adviseren of op nieuwe gedachten brengen. Misschien kan AI me verder helpen? Eerst effe genieten van de zomer en mijn nieuw verworven vrijheid en op een onverhoopte regendag alvast iets op papier zetten. Nog tegen niemand heb gezegd dat ik WIA krijg. Arbeidsvermogen word ik geacht niet meer te hebben; hersens en creatieve zin heb ik nog wel. Daar klamp ik me aan vast.

Amelisweerd
Voor het eerst sinds lange tijd weer eens een rondje Amelisweerd gefietst; door het Wilhelminapark, langs het Rietveld-Schreuderhuis en dan langs de Krommerijn de Vossegatsedijk af. Veel denkergroen al, geen voorjaarsgroen meer en het rook heerlijk naar zomer.

Rollerbankfietsen
Het fietsen was zwaar, zo zonder accu-ondersteuning. Ik had verwacht dat drie maanden rollerbankfietsen meer spierkracht had opgeleverd. Echt fietsen blijkt toch weer anders dan rollerbankrijden. Daar kom ik geen verkeersdrempels en viaducten tegen. Ik heb wel weer bevestiging gekregen dat de ligfiets alleen prettig rijdt met accu-ondersteuning, maar misschien went het nog als ik blijf doortrainen. Eerst maar eens mijn banden keihard oppompen; waarschijnlijk scheelt dat al.

Vandaag bij de gemeente een verlaagde stoep aangevraagd voor het afsluithek naar mijn tuintje. Dan zou ik naar binnen kunnen rijden in plaats van de ligfiets moeizaam de stoep op te moeten sleuren en naar binnen te draaien. Je weet wel hoe ik dat doe: door de gehandicaptenkaart te trekken. Het zal mij benieuwen.

St. Oedenrode
Ik kan me niet meer voorstellen dat ik ooit naar Ida ben gefietst in Sint-Oedenrode. Dat is ruim 75 kilometer van huis en dat op eigen kracht. Maar, ja dat is twintig jaar geleden, toen ik midden veertig was. Dat klinkt ook oud voor een grote sportieve inspanning, vind ik nu. Nu ben ik bijna een oude man met één doof oor en ben jij er niet meer. Omdat je echt oud was, of veel te laat naar de dokter ging. Gedane zaken nemen geen keer en daarom schrijf ik je weer.

Pijnlijke herinneringen
Als ik eraan denk dat je de kersen die ik voor je gekocht had niet meer kon doorslikken; hoe je grijze, bleke koppie, zonder rood gestifte lippen, opzijgeknikt op je kussen lag; dat ik geen afscheid van je heb durven nemen en hoe je dochters je een half leven lang hebben gepest en misbruikt, dan huil ik weer. Meestal kort en minder vaak dan toen ik je begon te schrijven. Ik ga vooruit, misschien.

Het blijft eindeloos zomeren, ook al is het inmiddels alweer om tien uur donker. Hoe zal het met me gaan als het weer koud en donker wordt? Zal ik dan mijn draai een beetje gevonden hebben, zonder jou? Ik zie er nog steeds tegenop.

Liefs,

Tuur

PS: was weer met Asperger-Pieter bij zijn ontmoetingsgroep. Ik waardeer het enorm dat hij me meevraagt, want hij doet zo zijn best om mij onder de mensen te brengen. Niet iedereen hoeft mijn tranen te stelpen; dat kan ikzelf het best.