Lieve mam,

Na een paar dagen zonder huilbuien, was het vannacht en vanavond weer raak, inclusief het wanhoopsgevoel dat ik je nooit meer zal zien of spreken. Die wanhoop was al langere tijd alleen nog op de achtergrond aanwezig. Geen idee, waarom dat zo plotseling terugkomt.

Een poos lang heb ik gezocht naar de evergreen die eindeloos op de radio was toen jij in de psychiatrie zat met een postnatale depressie. Ik meende zeker te weten dat het om ‘You never promised me a rosegarden’ ging, maar dat nummer is uit 1970.
Kwam vanmiddag mijn ‘maatje’ Jan langs en op zijn telefoon waaide stomtoevallig ‘Puppet on a string’ langs uit 1967. Het won het songfestival dat jaar en moet daarna een hit geworden zijn. Dat valt samen met jouw bevalling van Robert. Het numner dat ik zocht ma. Toevallig he?

Verjaardagskaarten
Eén dezer dagen ga ik knijpertjes kopen om de verjaardagskaarten mee op te hangen die je in de loop der jaren aan me gestuurd hebt. Kan ik er alvast aan wennen dat ik ik over een maand jarig ben en jouw eerste sterfdag nabij komt. Ik verwacht een verjaardag in tranen, ma, maar ik ga proberen sterk genoeg te zijn om je kaarten te lezen, zonder er zoutvlekken op achter te laten. Acht juni vorig jaar, was de laatste keer dat je me probeerde te bellen.

Geen plaat voor je kop
Volgens mij stuurde je nooit je eigen vlinderfoto’s op een vouwkartonnetje, zoals ik nu wel doe. Blijkbaar was je niet trots genoeg op je werk en je had geen plaat voor je kop, zoals pseudo-auteur en zelfgeproclameerd kunstenaar, docent ‘kunst’ en borderliner Ida D. Ik was en blijf trots op wat je maakte, in tegenstelling tot de textiele huisvlijt die mijn ex-vriendin aan het daglicht toevertrouwt. Het is allemaal maar half af net als het bizarre kinderboekje dat ze in eigen beheer heeft uitgegeven. Ik moet het nog doorgeven aan Arjans kinderen die kleuters hebben. Als ik hem weer zie, eerst vragen hoe oud ze zijn, want volgens Ida zelf zouden ze haar kromme teksten pas vanaf vier jaar kunnen snappen. Daar ga ik me aan houden om een zo eerlijk mogelijk oordeel te krijgen. Ik hoop en verwacht natuurlijk een vernietigende recensie. Arjans zoons zijn academisch opgeleid, dus van hen verwacht ik enig kritisch vermogen. Ik ben erg benieuwd naar hun oordeel, dat zul je begrijpen.

Als ik gehuild heb, moet ik je altijd schrijven. Dat heb ik bij deze gedaan.

Truste en tot later, mam

Tuur

PS: het voelt als het zomerweer van vorig jaar juni toen je in de hospice lag. De dertigste sterfdag van Benno komt eraan, mijn verjaardag en jouw sterfdag. Ik merk dat mijn levenslust terugloopt, evenals mijn eetlust.
Het rouwen om jou wordt weer sterker, hoewel ik weet dat je daarmee niet terugkomt. Het kost me steeds meer moeite om boodschappen te doen of uit mijn bed te komen, mam.