Dag ma,
Hoewel ik vandaag flink gewerkt heb aan de plannen voor een webshop voor Chinese audio-accessoires van hoge kwaliteit tegen een redelijke prijs, heb ik ook veel gehuild. Ik hoop dat het komt doordat ik een dag mijn anti-depressivum heb overgeslagen.
Het is de maximale dosis, dus hij heeft ook flinke negatieve effecten, zoals duizeligheid en obstipatie. Duizeligheid is volgens mij een afkickverschijnsel en daar heb ik nu last van, en obstipatie heb ik na een dag zonder Venlafaxine juist niet. Ook wel eens goed, lijkt me. Maar het weegt niet op tegen de desperate wanhoop die me doet betwijfelen of ik nog wel verder wil zonder jou. Wat is de zin van dit alles ma? Waar moet ik nog doorheen, voordat ik de zon weer in het qater zie schijnen? Gebeurt dat ooit nog? Mocht dit niet snel overgaan, moet ik Jacoba weer eens vragen langs te komen voor een gesprek. Zoals je weet, is ze humanistisch rouwbegeleider. In haar bijzijn huil ik nooit, hoewel ik haar vertrouw.
Terwijl ik dit stukje schrijf, huil ik maar door, mam, terwijl ik anders juist tot rust kom tijdens het schrijven. Moet erg voor je zijn om te lezen, dit. Maar ik ben blij dat ik het schrijven nog heb als uitlaatklep. Het is momenteel mijn enige houvast.
Drijfveer
Hoewel jouw dood soms iets draaglijker lijkt, huil ik schier om alles. Iets op Facebook over Koot en Bie die nooit een Televizier-ring hebben gekregen, omdat die altijd naar mainstream-programma’s gaan. Ik beaamde dat en ook dat ik hen mis, evenals Wim T. Schippers als grootste tv-makers en taalvernieuwers van hun generatie. die ook jouw generatie is. Ik schreef erbij dat ik vooral jou miste, mijn moeder, hoewel je geen bekende Nederlander was. Iedereen mag weten dat jij de belangrijkste in mijn leven was, ook mijn vrienden en volgers op Facebook. En de tranen vloeiden weer even, zoals haast elke dag. Als ik huil, moet ik schrijven en als ik schrijf dan stopt het meestal. Gelukkig heb ik ook al een paar keer aan je geschreven, zonder dat verdriet de drijfveer was. Als dat vaker gaat gebeuren, pas dan gaat het beter met me, mam.
Bericht aan Tony over ons verbond (wat ik toch maar niet verstuurd heb:
Meer van inhoud dan van techniek; ik daag je uit mijn weblog te vinden op meer dan de domeinnaam, waarop hij trouwens ook bovenaan in de Google-resultaten staat. Voor sommigen in mijn voormalige sociale omgeving kan de vindbaarheid nare gevolgen hebben. Als ik Sinterklaas in diskrediet wil brengen, heb ik dat volgende week voor elkaar. Maar dat wil ik niet. De kracht van mijn weblog zit in mijn moeder die sinds 13 maanden mijn online-bondgenoot is. Ze maakt me elke dag sterker. Het klinkt cryptisch, maar jij bent pas de tweede die ik dit vertel. See for yourself, maar laat tussen ons wat je vindt. Mama was bij leven kwetsbaar, maar is online sterker dan ooit. Corry en haar liefdeskind boosten elkaar, zoals nooit tevoren.
Carine
Heb bijna een jaar na de ontruiming van je huisje je oudste dochter nog maar eens ingesproken in verband met een brief over toeslagen die ik binnenkreeg van de Belastingdienst. Ze moet namens ‘de erven’ een brief mede-ondertekenen, omdat je mogelijk nog recht had op toeslagen. Ik verwacht er niet veel van. Na haar moet je jongste zoon, immorele geldduivel Charles Vlug, alias Robert ook nog betekenen. Carine’s voicemailbericht klonk monter, waarschijnlijk jaren geleden ingesproken, toen jij nog leefde en ze de deur bij je platliep. Ik heb een verzoenende toon aangeslagen; ze zal het zwaar genoeg hebben zonder jou. Ik moest zelfs een traan laten, toen ik haar stem hoorde met een boodschap uit betere tijden, toen alles tussen je kinderen nog moeizaam verliep, maar jouw twee autisten ons nog niet bestalen of beschuldigden van diefstal.
Tot later,
Tuur